Noa (28-01-2006)
Deze maand (Januari) is voor mij verschrikkelijk, elke januari opnieuw.
Ik zal maar meteen met de spreekwoordelijke deur in huis vallen en ik wind er ook geen doekjes om.
Op 28 januari 2006 ben ik mijn dochter Noa, kwijtgeraakt met 4,5 maand zwanger te zijn geweest. Door de wc gespoeld door mijn nex (narcistische ex) met de mededeling: ik zie niets, dus doorspoelen die handel. Hij trok me aan mijn armen de wc uit en gooide mij op mijn stoel waar ik niet vanaf mocht komen en ik moest al helemaal niet gaan huilen in zijn bijzijn want daar kon meneer niet tegen. Deed ik dat wel zou hij me de rest van de woonkamer van dichtbij laten bekijken, Ja, dreigen was wel zijn ding.
De week er na, na de controle bij de huisarts kon hij (huisarts) inderdaad vaststellen dat ik een miskraam had gehad door middel van een scan. Mijn baarmoeder was nog bezig om een en ander te verwerken en haarzelf te repareren. Dit ging met heel veel moeite en het deed ook erg zeer. Mijn Nex vond dat ik mij ongelooflijk aanstelde, en stelde zelfs voor om het meteen nog een keer te proberen. Ware het niet dat ik het syndroom Turner heb en de kans op het krijgen van kinderen erg minimaal is. (45%). Nog een keer proberen resulteerde in 2 zeer vroegtijdige miskramen, omdat meneer mij niet geloofde en zich niet interesseerde voor mijn aangeboren afwijking, het ging namelijk niet over hem. Maar voor mij was het eigenlijk al gedaan na die bewuste dag dat mijn dochter Noa, door de plee was gespoeld en ik niet op normale wijze afscheid heb kunnen nemen en haar een plekje heb kunnen geven (begraven/cremeren). Sinds die dag ben ik nog elke dag in diepe rouw en het lijkt alsof het met de jaren die verstrijken steeds moeilijker wordt. Ik verbloem dit door te camoufleren (autisme) en maak er liever grapjes over dan daadwerkelijk in gesprek te gaan hierover. Het schrijven lucht ook al heel erg op. Dit had ik misschien ook al veel eerder moeten doen.
Nu heb ik echt een hele lieve vriend, die mij laat zijn wie ik ben, die mij een andere kijk op het “zware” leven geeft en die mij ondersteunt als ik het ergens heel moeilijk mee heb. Hij is de rust die ik nodig had en dus nu heb. Echt een wereld van verschil, een wereld die ik nog niet eerder heb ervaren.
Wordt vervolgd