Mijn Allerbeste Vriendin
2006-2007
Ik ben uitgenodigd om na te denken over het vrijgezellenfeest van mijn aller aller aller maar dan ook allerbeste vriendin.
We hadden het plan om of bonbons te gaan maken of om serviesgoed te beschilderen, omdat we allemaal (de meiden en vriendin) heerlijk creatief waren. Allebei hele leuke activiteiten waar ik echt ontzettend veel zin in had. Op de vergaderingen die hieraan vooraf gingen moest meneer er uiteraard bij zijn. Want stel je eens voor dat wij het over HEM gingen hebben. Nee, dit keer ging het over HAAR en niet over jou..lul... De heren waren ook aanwezig maar aan de andere kant van het kantoor dat ter beschikking gesteld werd. Er werd rijkelijk bier gevloeid bij hem en hij ging zich werkelijk overal mee bemoeien. Alles wat wij besproken hadden moest goedgekeurd worden door hem en niet door de ceremoniemeesters.. wat dacht ie nou? Dit gebeurde dus niet en hij werd boos. Ik kon het die avond bezuren met een alcoholist die zo boos was dat hij mij een paar klappen verkocht heeft en ik mij maar achter mijn pc verstopte. Ik heb hier nooit wat over verteld aan mijn vrienden. Achteraf gezien zoveel spijt van gehad. Had ik maar..... had... lelijk woord.
De tweede avond van vergaderen kwam er aan. En ik? Ik moest een smoes verzinnen van hem, waarom ik die avond niet kon komen. Ik voelde mij verschrikkelijk en ontzettend moe en ik snapte er werkelijk niets van waar dit vandaan kwam allemaal. Het enige wat ik nog kon doen is huilen en slapen. Ik raakte steeds verder mijn weg kwijt. Ik kon geen smoes verzinnen, dus hij belde op met de mededeling dat ik ziek was en niet kon komen. Daar ging mijn avondje uit.
De dag van het vrijgezellenfeest kwam eraan. Een dag die ik alleen kon doorbrengen want meneer was natuurlijk allang de deur uit. Weg van de realiteit.
Nu werd ik zo boos op hem dat ik met dingen begon te smijten. Hoe kon hij!! Waarom werd hij geloofd en ik niet? Ik werd woedend. Ik kreeg ineens angst en de paniek sloeg toe. Hij verweet mij dingen die ik gezegd zou hebben tegen en over haar vrienden. Het enige wat ik nog kon doen was bellen naar mijn vriendin.
Meneer vond dit niet zo'n goed idee en begon mij te treiteren, mij te kleineren, mij als de aso te behandelen en vervolgens mocht ik niet gaan. Ik mocht de deur niet uit zonder zijn toestemming en al helemaal niet alleen, naar het vrijgezellenfeest van MIJN vriendin. Hij mocht wel naar het vrijgezellenfeest van haar man (rip). De vraag kwam: Waarom zit X niet bij het vrijgezellenfeest? Waarop hij doodleuk antwoorde: ze wilde niet gaan. Dit is dus NIET waar. Ik wilde maar al te graag.. al te graag even onder vriendinnen zijn, even mijzelf kunnen zijn zonder zijn controle, zonder zijn goedkeuring.
De trouwdag wam eraan.
Wij waren uitgenodigd om 's avonds mee te feesten.
Leuk, lekker optutten. Make-upje hier en daar. Ik voelde mij weer even vrouw. Hij vond dat natuurlijk allemaal onzin, maar ik negeerde zijn opmerkingen. Dit had ik beter niet kunnen doen want hij ging tijd rekken. Zoveel tijd rekken dat de openingsdans door hem vertraging had opgelopen. Ik had ze ondertussen al gebeld dat ze maar vast zonder ons moesten gaan beginnen, want we redde het niet. Eenmaal aangekomen, moesten we heel snel onze hand laten afdrukken op een groot laken (die ze als kado kregen). Hij moest en zou natuurlijk 2 handen erop zetten. Dus dat duurde en duurde.
We werden snel naar binnen gebracht en het feest kon beginnen.
Doordat ik al geruime tijd erg moe was, kon ik niet echt genieten. Het spijt mij, maar ik was niet echt aanwezig geloof ik. Dit had een oorzaak.. de narcist in mijn leven. Op een gegeven moment kreeg hij het in zijn kop om de ceremoniemeester uit te gaan dagen en te vragen of er ook andere muziek gespeeld kon worden, of er andere drank aanwezig was en of hij wat mocht zeggen over het bruidspaar. De ceremoniemeester werd woedend, begrijpelijk. (ik voel de boosheid weer opkomen tijdens het schrijven van dit artikel) En gebood ons (ONS) om maar weg te gaan. Hierop werd meneer nog meer boos en wilde dan maar even een potje gaan vechten buiten. Zo gezegd, zo gedaan. De ceremoniemeester verkocht hem een klap en meneer was ineens poeslief en stil. Na een paar keer flink geschreeuwd te hebben over en weer (ik stond er bij en keek er naar) stapten we in de auto en reden naar huis. Wij waren maar liefst 3 kwartier op het trouwfeest geweest. Wat er die avond gebeurd was weet ik niet meer. Ik heb het goed weggestopt. Ik weet wel dat hij ging stappen en straalbezopen thuis kwam. Ik lag toen gelukkig al te slapen in een andere kamer. De volgende ochtend was alles weer "koek en ei" voor hem. Maar voor mij begon toen het leven met een alcoholist en een gebruiker van speed en andere zooi.
Ik kreeg van mijn broer (rip) wiet om rustig te worden. Ook hij wilde dit en het gebruik werd van kwaad tot erger. Zodra ik er 1 opstak, nam hij er 2... altijd maar meer meer meer.
Ik werd ernstig ziek, en hij vond dat ik mij aanstelde en dat er niets aan de hand was en ik moest maar gaan drinken, dan was het zo weer over. Hierover later meer.
Ik vergeef hem dit nooit meer.. NOOIT!
En met dit schrijven hoop ik dat Gerlinde dit ooit te lezen krijgt.
Ik mis haar zo ongelooflijk.