Drijfzand
Sociaal leven, vrienden, verlies
Zo heb je een aantal nieuwe vrienden, en zo heb je er weer een aantal minder.
De afgelopen periode is er weer een boel werk verzet aangaande het afkoppelen van mensen in mijn eigen omgeving.
Ook het opstarten van een nieuw project is natuurlijk in de soep gelopen doordat er iemand het nodig vond om mij niet te helpen.
Ja, helpen in de zin van: hier heb je nieuwe spullen en plaats jij ze maar op de "groep".
Ik ben geen schaapje dat volgt. En bij deze heb ik de spullen op laten halen. Is ze nou helemaal?
Ik verwacht bij het opstarten van nieuwe projecten ook inzet, input en terugkoppeling. Je kan nu eenmaal niet de hele wereld alleen dragen op je schouders en al helemaal niet als je behoorlijk overhoop ligt met jezelf na een aantal keren flink in de klauwen van een narcistische persoonlijkheid bent gegrepen.
Wat bezield die mensen toch?
Wat is de bedoeling van die mensen?
Is het om mij nog verder de put in de stoppen waar ik beetje bij beetje omhoog aan het klauteren ben?
Mijn sociale leven is er 1 uit 1000-den.
Ik ben alleen, maar voel mij niet zo (gelukkig)
Ik heb mijn huisgenootjes die allemaal op 4 pootjes lopen. Ik geniet van de kinderen in de buurt die heerlijk "vrij" kunnen spelen. En ik heb mijn contacten om even weg te kunnen en de boel de boel te laten. En in de buurt waar ik woon heb ik lieve buren die ik als vriend mag beschouwen.
Ik kies mijn vrienden tegenwoordig heel kieskeurig uit. Dat heeft in mijn ogen niets te maken met anti sociaal zijn, maar met mijn verleden en het vertrouwen wat keer op keer geschaadt wordt.
Het verlies van vrienden (waarvan ik dacht dat het vrienden waren) doet mij keer op keer zoveel pijn en verdriet dat ik steeds voorzichtiger te werk ga.
Door mijn chronische ziekte, vraag ik misschien veel van mijn vrienden, maar ja.. ik heb niet voor gekozen om ziek te zijn. Dat heeft de nex op zijn geweten die mij keer op keer in het drijfzand duwde. Deze mensen kennen geen of hebben geen Empathisch Vermogen.